5261 τρόποι να πεις ψέματα για την Τράπεζα της Ανατολής

Του Ελευθέριου Ρήνου

Εκτός της παρωδίας με τον «τρισεκατομμυριούχο από την Πάτρα» τον οποίο εμπλέκουν με την υπόθεση της Τράπεζας της Ανατολής συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, λόγω άγνοιας ή σκοπιμότητας, η πραγματικότητα είναι ότι εκατοντάδες πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται σε ανοιχτή δικαστική διαμάχη με την Εθνική Τράπεζα για το συγκεκριμένο θέμα. Η όλη εικόνα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης βολεύει την τράπεζα, σε σημείο όμως που να της κάνει κακό! Όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται αυτό, είναι τόσο ξεκάθαρη η εικόνα της τραπεζικής απάτης, που η ξεγνοιασιά που προσφέρουν στην τράπεζα τα χειραγωγούμενα μέσα, της επιτρέπουν να ξεχνάει τα στεγανά του παρελθόντος και την οδηγούν σε τραγικά λάθη, που αυξάνονται λόγω της αλαζονείας της διοίκησης και του νομικού τμήματος της.

Ένα από τα σημαντικότερα λάθη της Εθνικής Τράπεζας είναι ο περιορισμός της στην εφαρμογή του ειδικού νόμου 5261/1931 στην περίπτωση της Τράπεζας της Ανατολής. Είναι σαφές ότι όλες οι υπόλοιπες θέσεις της, περί του νομισματικού νόμου Σβώλου (ν. 18/1944) και της παραγραφής των απαιτήσεων είναι έωλες, χωρίς ισχυρή νομική βάση. Η μόνη γραμμή άμυνας του νομικού τμήματος της τράπεζας είναι πλέον ο νόμος 5261/1931 και με αυτόν οι δικηγόροι της επέλεξαν να πάνε στη μάχη.

Σε κανονικές συνθήκες ο προαναφερόμενος νόμος δεν αποτελεί καν ανάχωμα, πόσο μάλλον γραμμή άμυνας. Πρόκειται περί ενός γελοίου επιχειρήματος, του οποίου η χρησιμότητα επιστρατεύτηκε τη δεκαετία του 1960, μετά τις πιέσεις των τότε κατόχων μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής. Σε περίεργες όμως καταστάσεις ο ν. 5261/1931 θα μπορούσε να χρησιμεύει ως άλλοθι για να φανεί ότι αποπροσανατόλισε δικαστικούς λειτουργούς και εισαγγελείς.

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

Με βάση το πρώτο άρθρο του νόμου 5261/1931, του οποίου η ονομασία είναι «Περί συγχωνεύσεως Ανωνύμων Εταιρειών», η Εθνική Τράπεζα υποστηρίζει ότι η δεν θα έπρεπε να γίνουν οι απαραίτητες δημοσιεύσεις για την ολοκλήρωση της ειδικής εκκαθάρισης της Τράπεζας της Ανατολής, γιατί δήθεν δεν ισχύουν οι περί εκκαθάρισης και διάλυσης διατάξεις του εμπορικού νόμου 2190/1920.

Σύμφωνα με το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο, η Εθνική Τράπεζα και οι εκκαθαριστές, εφόσον η τράπεζα δεν τους απομάκρυνε μονομερώς την 23η Δεκεμβρίου 1936, θα έπρεπε να προβούν σε ορισμένες δημοσιεύσεις, για να ενημερώσουν τους κατόχους μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής περί του αποτελέσματος της εκκαθάρισης της τράπεζας που πούλησαν στην Εθνική Τράπεζα, μια και η Τράπεζα της Ανατολής μεταβιβάστηκε δια εξαγοράς και δεν χρεοκόπησε.

Η Εθνική Τράπεζα υποστηρίζει πως το άρθρο 1 του νόμου 5261/1931 της επέτρεπε να κάνει την εκκαθάριση στα «σκοτεινά» και να μην ενημερώσει για το αποτέλεσμά τους κατόχους μετοχών με οποιονδήποτε τρόπο, γιατί η ειδική εκκαθάριση ήταν δήθεν μια εσωτερική διαδικασία της σύμβασης συγχώνευσης. Πρόκειται για μια παγκοσμίως και διαχρονικώς μοναδική και αξιοπερίεργη θέση, σύμφωνα με την οποία συμφωνείς να πουλήσεις το σπίτι σου, αλλά ποτέ δεν θα μάθεις πόσα χρήματα θα πάρεις, για να ενημερωθείς 80 χρόνια αργότερα ότι σου έκαναν χάρη που στο πήραν γιατί δεν άξιζε τίποτα…

Ας δούμε το επίμαχο άρθρο 1 του νόμου 5261/1931, όπως δημοσιεύτηκε στο φύλλο 267 του Πρώτου Τεύχους της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως την 11η Αυγούστου 1931 (https://banquedorient.org/downloads/BOD_1931_Tropopoihsh_Ekkatharisis_n5261.pdf)

«1) Προκειμένου περί συγχωνεύσεως Ανωνύμων Εταιρειών είτε δια συστάσεως νέας Ανωνύμου Εταιρείας είτε δια συγχωνεύσεως μιας ή πλειόνων υπό άλλης είτε δι΄εξαγοράς μιας ή πλειόνων υπό άλλης δεν εφαρμόζονται επί των συγχωνευομένων Εταιρειών αι περί εκκαθαρίσεως και διαλύσεως ισχύουσαι διατάξεις. Προς τούτο αρκούσι αι σύμφωνοι αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των ενδιαφερομένων Εταιρειών λαμβανόμεναι κατά τας διατάξεις των άρθρων 29 παρ. 3 και 31 παρ. 2 του νόμου 2190 “περί Ανωνύμων Εταιρειών».

Πραγματικά, το άρθρο 1 του νόμου λέει σαφέστατα ότι σε περίπτωση συγχωνεύσεως ανωνύμων εταιρειών, όπως ήταν η Εθνική και η Τράπεζα της Ανατολής, δεν εφαρμόζονται κατά τη διάρκεια της συγχώνευσης στις συγχωνευόμενες εταιρείες οι περί εκκαθάρισης και διάλυσης διατάξεις, ανάμεσα στις οποίες είναι βρίσκεται και η πρόβλεψη για τη δημοσιοποίηση του αποτελέσματος της εκκαθάρισης και η δημοσίευση του σχετικού ισολογισμού σε ΦΕΚ !!! Ποιά είναι όμως η πραγματικότητα;

 

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ

Πριν μερικές ημέρες, έθεσα το θέμα του νόμου αυτού στο forum και τη σελίδα στο Facebook του Banquedorient.org, διατυπώνοντας κάποιες ερωτήσεις, που ακολουθούν:

α) Πότε ξεκίνησε και πότε ολοκληρώθηκε η συγχώνευση των δύο τραπεζών;
β) Τι άλλαξε με το νόμο 5261/1931 σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς; Σε τι η συγχώνευση με τον 5261/1931 είναι διαφορετική;
γ) Πότε ξεκίνησε η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής;
δ) Είναι η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής μέρος της συγχώνευσης;
ε) Μπορεί μια εκκαθάριση, έστω και ειδική, να είναι “εσωτερική διαδικασία” δύο συμβαλλομένων;

Ας δούμε εν συντομία τις απαντήσεις σε κάθε ένα από τα ερωτήματα.

 

α) Πότε ξεκίνησε και πότε ολοκληρώθηκε η συγχώνευση των δύο τραπεζών;

Ουσιαστικά η διαδικασία της συγχώνευσης της Εθνικής Τράπεζας με την Τράπεζα της Ανατολής ξεκίνησε με την πρώτη γενική συνέλευση των μετόχων της Τράπεζας της Ανατολής την 30η Ιουνίου 1932. Λόγω έλλειψης απαρτίας ακολούθησε η δεύτερη γενική συνέλευση την 14η Ιουλίου 1932 και η τρίτη την 1η Αυγούστου 1932, από τις οποίες η τελευταία ήταν και αυτή που αποφάσισε τη συγχώνευση με ποσοστό απαρτίας 47.8 % (133.972 μετοχές σε σύνολο 280.000). Να σημειώσω στο σημείο αυτό ότι οι μέτοχοι της Τράπεζας της Ανατολής δεν ερωτήθηκαν για το αν αποδέχονται να εφαρμοστεί το άρθρο 1 του νόμου 5261/1931, θέμα για το οποίο δεν έγινε καν συζήτηση ή αναφορά.

Στη συνέχεια ακολούθησε η γενική συνέλευση των μετόχων της Εθνικής Τράπεζας την 30η Σεπτεμβρίου 1932, στην οποία υπήρξε αναφορά στο άρθρο 1 του νόμου 5261/1931, σε αντίθεση με τη συνέλευση των μετόχων της Τράπεζας της Ανατολής.

Το επόμενο στάδιο ήταν η προετοιμασία από τα διοικητικά συμβούλια των δύο εταιρειών της σύμβασης συγχώνευσης, την οποία υπέγραψαν εκπρόσωποι των δύο τραπεζών την 19η Δεκεμβρίου 1932. Το προσχέδιο της σύμβασης στάλθηκε στον Υπουργό Εθνικής Οικονομία, μαζί με αποσπάσματα των πρακτικών των Γενικών Συνελεύσεων, όπως όριζε ο νόμος. Εκ μέρους της Εθνικής Τράπεζας υπέγραψε ο Ιωάννης Δροσόπουλος και για την Τράπεζα της Ανατολής ο Ι. Αθανασάκης, υπό την εποπτεία του συμβολαιογράφου Αθηνών Ι. Οικονομόπουλου.

Πρόκειται για τη σύμβαση, το πρωτότυπο της οποίας τηρούσε στο αρχείο του ο συμβολαιογράφος Ι. Οικονομόπουλος και του οποίου το αρχείο «κληρονόμησε» η συμβολαιογράφος Αθηνών κα Μαρία Πριμηκυρίου. Η τελευταία βεβαιώνει ότι η σύμβαση έχει χαθεί από το αρχείο που έχει στα χέρια της. Αντίστοιχα, η σύμβαση δεν εντοπίζεται από την Εθνική Τράπεζα (δεν χάθηκε, απλά δεν «εντοπίζεται»), η οποία θα έπρεπε να τηρεί δύο αντίγραφα, ένα εκ μέρους της ιδίας και ένα εκ μέρους της Τράπεζας της Ανατολής, της οποίας αποτέλεσε καθολική διάδοχος. Αντίστοιχα, αυτή η σύμβαση δεν εντοπίζεται στο αρχείο του έτερου συμβολαιογράφου που επέβλεψε την υπογραφή, του Κ. Ρούσσου, σύμφωνα με βεβαίωση του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Εφετείων Αθηνών – Πειραιώς – Αιγαίου και Δωδεκανήσου, στον οποίο μεταφέρθηκε στο αρχείο. Κατά διαβολική σύμπτωση, επίσης η σύμβαση δεν υπάρχει στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Η σύμβαση συγχώνευσης των δύο τραπεζών υπογράφηκε υπό την αίρεση της έγκρισης της συγχώνευσης από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και της δημοσίευση της έγκρισης αυτής στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Δεν υπήρχαν άλλες αιρέσεις ή λόγοι μη πραγματοποίησής της. Η έγκριση δόθηκε την 5η Νοεμβρίου 1932, πριν ακόμη και από την υπογραφή της σύμβασης και η δημοσίευση στο Δελτίο Ανωνύμων Εταιρειών έγινε στο φύλλο 301 της 31ης Δεκεμβρίου 1932. Το συγκεκριμένο φύλλο είναι πλέον «συλλεκτικό» και έχει εξαφανιστεί από τα βιβλιοδετημένα αντίγραφα των ΦΕΚ σε διάφορες πηγές, με εμφανές το σκίσιμο των συγκεκριμένων σελίδων. Πάλι κατά διαβολική σύμπτωση.

Υπάρχει σωρεία εγγράφων που δείχνουν ότι η συγχώνευση ολοκληρώθηκε την 31η Δεκεμβρίου 1932. Ας δούμε ένα από αυτά, της 4ης Ιανουαρίου 1933, το οποίο απευθύνει το Κεντρικό Κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας προς την Υπηρεσία Λογιστικής Καταστάσεως της Εθνικής Τράπεζας και αναφέρει:

«Δια την λογιστικής εμφάνισιν και εξυπηρέτησιν του Ενεργητικού και Παθητικού της συγχωνευθείσης εις την ημετέραν Τράπεζαν Τραπέζης της Ανατολής γνωρίζομεν υμίν, ότι ενεκρίθει η εν τω Καθολικώ δημιουργία των κάτωθι γενικών λογαριασμών».

Η συγχώνευση των δύο εταιρειών ολοκληρώθηκε κατά συνέπεια την 31η Δεκεμβρίου 1932 και από την ημερομηνία αυτή η Εθνική Τράπεζα είναι η καθολική διάδοχος της Τράπεζας της Ανατολής, δηλαδή κατά κάποιον τρόπο ο κληρονόμος της που την υποκαθιστά σε όλες της τις έννομες σχέσεις.

 

β) Τι άλλαξε με το νόμο 5261/1931 σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς; Σε τι η συγχώνευση με τον 5261/1931 είναι διαφορετική;

Πριν τη ψήφιση του νόμου 5261/1931 από την κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου και όσο ίσχυε το προηγούμενο νομικό καθεστώς, για να γίνει η συγχώνευση δύο εταιρειών έπρεπε να υπάρχει εκκαθάριση. Η απορροφούμενη τράπεζα εκκαθαριζόταν και κατά τη ρευστοποίηση των στοιχείων του ενεργητικού της, αυτά τα εξαγόραζε η απορροφώσα τράπεζα. Στην περίπτωση της Τράπεζας της Ανατολής, θα έπρεπε να λυθεί η Τράπεζα της Ανατολής μέσω ρευστοποίησης και σταδιακά να αγοράζει τα περιουσιακά της στοιχεία η Εθνική Τράπεζα.

Με τον νόμο 5261/1931 η συγχώνευση δεν γινόταν πλέον με ρευστοποίηση, αλλά η απορρόφηση γινόταν στιγμιαία, με την δημοσίευση σε ΦΕΚ της έγκρισης του αρμόδιου υπουργού. Για το λόγο αυτό δεν ίσχυαν κατά τη φάση της συγχώνευσης οι περί εκκαθάρισης και διάλυσης διατάξεις, αφού δεν γινόταν εκκαθάριση πλέον! Οι δύο εταιρείες ενώνονταν λογιστικά και απλά δημοσίευαν ισολογισμούς μετασχηματισμού και στη συνέχεια κοινό ισολογισμό.

Το πρόβλημα ήταν ότι την περίοδο της συγχώνευσης επικρατούσε οικονομική κρίση ανάλογη με τη σημερινή και οι μέτοχοι της Τράπεζας της Ανατολής δεν πουλούσαν μια από τις 5 μεγαλύτερες Ελληνικές Τράπεζες, τη μία από τις δύο με διεθνή παρουσία (η άλλη ήταν η Τράπεζα Αθηνών). Η Τράπεζα της Ανατολής ήταν «μαγαζί γωνία» και οι μέτοχοι δεν αποδέχονταν να τη δώσουν για την τιμή των μετοχών τους στο χρηματιστήριο. Έτσι αποφάσισαν να μην πληρωθούν τη χρηματιστηριακή αξία της τράπεζας, που ήταν σαφέστατα μεγαλύτερη από την προκαταβολή που έλαβαν από την Εθνική Τράπεζα, αλλά να προχωρήσουν σε ειδική εκκαθάριση, ώστε να εκτιμηθεί η πραγματική αξία της περιουσία της Τράπεζας της Ανατολής.

Αυτή η διαδικασία ακολουθήθηκε μόνο στην περίπτωση της συγχώνευσης της Εθνικής Τράπεζα με την Τράπεζα της Ανατολής και ποτέ ξανά, ανάμεσα σε ανώνυμες εταιρείες, στην οικονομική ιστορία της χώρας μας. Σύμφωνα με τη νομολογία της εποχής και την άποψη έγκριτων νομικών, όπως διατυπώθηκε σε συγγράμματα της περιόδου, αν δεν υπήρχε ο 5261/1931 θα έπρεπε για να ξεκινήσει η συγχώνευση να προηγηθεί η έναρξη της εκκαθάρισης.

Αν οι μέτοχοι ήθελαν να γίνει και πάλι αξιολόγηση των περιουσιακών στοιχείων της Τράπεζας της Ανατολής, τότε θα έπρεπε εφόσον δεν ίσχυε ο 5261/1931 να αρχίσει η εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής, να προχωρήσει η σταδιακή απορρόφηση της από την Εθνική Τράπεζα, ώστε να γίνει η συγχώνευση έστω σε καθεστώς κρίσης και στη συνέχεια να πραγματοποιηθεί νέα αξιολόγηση με τη σύμφωνη γνώμη των εκπροσώπων των μετόχων κατά την εκτίμηση των αξιών. Μιλάμε για δύο εκκαθαρίσεις, μια ουσιαστική κατά τη φάση της συγχώνευσης και μια λογιστική μετά.

Ευτυχώς, με τον 5261/1931 η συγχώνευση πραγματοποιήθηκε χωρίς να γίνει εκκαθάριση. Η απορροφώσα εταιρεία έγινε καθολική διάδοχος της απορροφούμενης (την «κληρονόμησε») και δεν εφαρμόστηκαν κατά τη συγχώνευση οι περί εκκαθάρισης και διάλυσης διατάξεις, δηλαδή δεν έγινε ρευστοποίηση και διάλυση της Τράπεζας της Ανατολής. Η λύση του νομικού προσώπου της Τράπεζας της Ανατολής επήλθε στιγμιαία την 31η Δεκεμβρίου 1932 με τη συγχώνευση και η Εθνική Τράπεζα ανέλαβε όλα τα στοιχεία Ενεργητικού και Παθητικού της Τράπεζας της Ανατολής, σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης που υπογράφηκε.

 

γ) Πότε ξεκίνησε η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής;

Η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής άρχισε την επόμενη της ολοκλήρωσης της συγχώνευσης, δηλαδή την 1η Ιανουαρίου 1933. Σύμφωνα με το έγγραφο που παραθέσαμε παραπάνω, δημιουργήθηκαν έξι (6) γενικοί λογαριασμοί, ώστε να προχωρήσει η εκκαθάριση:

1. «Εκκρεμείς εγγραφαί Τραπέζης Ανατολής 31 Δεκεμβρίου 1932», δηλαδή της περιόδου μέχρι την έναρξη της εκκαθάρισης, κατά την οποία καταγράφηκαν ζημίες στην περίοδο που ουσιαστικά υπολειτουργούσε η Τράπεζα της Ανατολής, αφού ήδη είχε ανακοινωθεί η συγχώνευση.

2. «Τράπεζα Ανατολής λογαριασμός Εκκαθαρίσεως», που είναι ο αλληλόχρεος λογαριασμός της ειδικής εκκαθάρισης, ο οποίος ανοίχθηκε στο όνομα του συνόλου των κομιστών μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής.

3. Ενεργητικόν Τραπέζης Ανατολής
4. Τράπεζα Ανατολής λογαριασμός Ενεργητικού
5. Παθητικόν Τραπέζης Ανατολής.
6. Τράπεζα Ανατολής λογαριασμός Παθητικού

Οι 4 τελευταίοι λογαριασμοί αφορούν μερικούς λογιστικούς λογαριασμούς, που ανοίχθηκαν στην Εθνική Τράπεζα για τις ανάγκες της εκκαθάρισης. Στους δύο από αυτούς μεταφέρθηκαν λογιστικά το ενεργητικό και το παθητικό της Τράπεζας της Ανατολής τη στιγμή της συγχώνευσης. Επειδή όμως στη φάση της συγχώνευσης δεν υπήρχε εκκαθάριση, το Παθητικό (δηλαδή οι υποχρεώσεις – χρέη της Τράπεζας της Ανατολής) πέρασε άμεσα στους λογαριασμούς της Εθνικής Τράπεζας και ενοποιήθηκε την 31η Δεκεμβρίου 1932 με το Παθητικό της Εθνικής Τράπεζας. Το Ενεργητικό όμως, σύμφωνα με τη σύμβαση, ρευστοποιήθηκε σταδιακά, με συνέπεια να μεταβιβάζονται στοιχεία από τον ένα λογαριασμό Ενεργητικού στον άλλον.

 

δ) Είναι η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής μέρος της συγχώνευσης;

Η συγχώνευση των δύο τραπεζών τελείωσε την 31η Δεκεμβρίου 1932. Η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1933. Η ολοκλήρωση της ειδικής εκκαθάρισης δεν ήταν υποχρεωτική για την ολοκλήρωση της συγχώνευσης. Η συγχώνευση έγινε την 31η Δεκεμβρίου και τελείωσε, χωρίς να υπάρχει τρόπος να ανατραπεί.

Κατά συνέπεια, η ειδική εκκαθάριση όχι μόνο δεν είναι μέρος της συγχώνευσης, αλλά έπεται αυτής. Ο νόμος 5261/1931 δεν αφορά όμως την ειδική εκκαθάριση που ακολούθησε τη συγχώνευση. Αφορά τη συγχώνευση και μόνο!!! Η εφαρμογή του στην επίμαχη περίπτωση τελείωσε με την ολοκλήρωση της συγχώνευσης.

Ορθώς δεν έγινε εκκαθάριση κατά τη φάση της συγχώνευσης, αλλά με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να επεκταθεί η εφαρμογή του νόμου 5261/1931, που αφορά τις συγχωνεύσεις, στην ακολουθούμενη εκκαθάριση, όσο κι αν το θέλει η Εθνική Τράπεζα. Είναι τόσο ξεκάθαρο αυτό που είμαι σίγουρος πως ακόμη και οι δικηγόροι της Εθνικής Τράπεζας μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά. Κανείς σε αυτή τη χώρα δεν μπορεί να ισχυριστεί «άγνοια νόμου», πόσο μάλλον η Εθνική Τράπεζα με ένα τόσο αλαζονικό νομικό τμήμα.

 

ε) Μπορεί μια εκκαθάριση, έστω και ειδική, να είναι “εσωτερική διαδικασία” δύο συμβαλλομένων;

Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε πολύ απλά με μια σύμβαση θα μπορούσαμε σε αυτή χώρα να πουλάμε ανθρώπους για δούλους. Δεν μπορεί μια διαδικασία, ακόμη κι αν προβλέπεται η έναρξη της από σύμβαση, να υπερισχύει του νόμου. Από τη στιγμή που έγινε ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, η διαδικασία αυτή όπως και να την ονομάζει η Εθνική Τράπεζα, είναι μια εκκαθάριση και υπακούει στους κανόνες περί εκκαθάρισης και διάλυσης του εμπορικού νόμου. Η εφαρμογή του 5261/1931 αφορούσε τη συγχώνευση και όχι διαδικασίες μετά από αυτήν.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής, όπως την χειρίστηκε η Εθνική Τράπεζα και την αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα, είναι μια από τις μεγαλύτερες τραπεζικές απάτες της σύγχρονης τραπεζικής ιστορίας και μένει ως ένα μαύρο σημάδι στο χρονολόγιο της Εθνικής Τράπεζας.

Οι δικαιολογίες της Εθνικής Τράπεζας για την εφαρμογή ενός νόμου περί συγχωνεύσεων πάνω στην εκκαθάριση, η οποία ξεκίνησε μετά την ολοκλήρωση της συγχώνευσης, μου θυμίζει τη χρήση ενός ΦΕΚ από τους οπαδούς του Σώρρα, επειδή αναφέρεται η λέξη «καταπίστευμα» σε αυτό. Όσο το «καταπίστευμα» της συνθήκης Bretton Woods αντιστοιχεί στη θεωρία συνωμοσίας του «παγκόσμιου καταπιστεύματος» των Φιλιππινέζων, με το θησαυρό του Γιαμασίτα και του Φέρντιναντ Μάρκος, άλλο τόσο ο νόμος 5261/1931 εφαρμόστηκε στις μετά τη συγχώνευση διαδικασίες της εκκαθάρισης.

Η μόνη σημασία του 5261/1931 είναι η χρήση του σε δικαιολογίες και νομικές αερολογίες («μπούρδες») για να πειστούν κάποιοι κάτοχοι μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής και να δικαιολογήσουν τις κατά το παρελθόν «ατυχείς» αποφάσεις τους κάποιοι δικαστές, που θεώρησαν την υπόθεση «καυτή πατάτα» και την πέταξαν από πάνω τους με βλακώδεις δικαιολογίες και με το γνωστό «κλάμα» κάποιων δικηγόρων για τη συμβολή της Εθνικής Τράπεζας στην ελληνική οικονομία. Ως ελαφρυντικό για τις αποφάσεις αυτές θα δεχτώ την κινητικότητα του θιάσου του «πατρινού τριλλιόνη» (από τα trillions) που αποπνέει τον αέρα της «κομπίνας» και το μόνο που κάνει είναι να συνδράμει στην εικόνα που επιθυμεί να εμφανίζει η Εθνική Τράπεζα για την υπόθεση της Τράπεζας της Ανατολής. Οι δικαιολογίες όμως τελείωσαν.

 

ΥΓ. Δεν ξεχνάω το θέμα με τους διπλούς ισολογισμούς εκκαθάρισης της ίδιας μέρα. Στο επόμενο…